 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
Tilfinningahjólið
Á árunum 2010–2013 skrifaði ég mikið um tilfinningar og hvernig þær höfðu áhrif á mig. Á þeim tíma leyfði ég mér að fara mjög djúpt inn í hverja þá tilfinningu sem kom upp hverju sinni. Þegar ég skrifaði fylgdi því oft mikill grátur og sterk tilfinningaviðbrögð þar sem sársaukinn innra með mér fékk að rasa út.
Oft var það þannig að ein tilfinning varð jafnvel ráðandi heilan dag.
Ég var ekki bara að skrifa, heldur hugleiddi ég líka eftir að hafa skrifað. Það var eins og skrifin opnuðu dyr og hugleiðslan leiddi mig inn í betri skilning á sjálfri mér. Oft fékk ég ótrúleg svör þegar ég hafði lokið við að skrifa og sleppt takinu. Þá settist ég einfaldlega niður í kyrrð og skyndilega kom innsæið og æðra sjálfið með svör sem komu mér verulega á óvart.
Einu sinni gerðist eitthvað sem hefur ekki liðið mér úr minni.
Þegar ég settist niður eftir að hafa skrifað í nokkra daga birtist mér allt í einu mynd innra með mér. Ég sá klukku staðsetta í hjartastöðinni. Hún var ekki ný eða glansandi heldur gömul og úr fallegum viði eins og antík klukka með fornu klukkuverki. Mér fannst eins og hún hefði alltaf verið þarna.
Hver tölustafur á klukkunni táknaði ákveðna tilfinningu. Þegar tilfinning reis færðist vísirinn yfir á þann hluta klukkunnar og sú tilfinning varð ráðandi um stund. Síðan hneig hún aftur og vísirinn færðist yfir á næsta geira þegar önnur tilfinning tók við.
Þegar ég sá þetta fannst mér þetta stórkostleg myndlíking. Það var eins og við værum öll með innbyggt tilfinningaklukkuverk sem starfar hljóðlega innra með okkur, tilfinningar rísa, hníga og skiptast á að leiða dansinn. Og í fyrsta sinn upplifði ég mig ekki sem tilfinninguna sjálfa, heldur sem áhorfandann sem horfði á klukkuverkið spila sjálfvirkt eins og hver önnur klukka.
Tilfinningarnar komu þó ekki endilega hver á eftir annarri eins og tölurnar á klukkunni. Næsta tilfinning gat allt eins risið á allt öðrum stað á skífunni.
Þetta varð samt eins konar hringrás, því ég fór að taka eftir því að sömu tilfinningarnar komu aftur og aftur upp. Ein tilfinning reis, varð ráðandi um tíma og hneig síðan aftur þegar önnur tók við. Ég vissi hins vegar ekki hvað réði því hvaða tilfinning kæmi næst eða hvernig þetta innra klukkuverk gekk eða virkaði.
Hugurinn spilaði auðvitað líka stóra rullu í þessu tilfinningaspili. Þegar ákveðin tilfinning var komin upp var eins og hugurinn tæki við henni og færi að spila með hana. Hann gat rifjað upp gamlar minningar, fundið ástæður fyrir tilfinningunni og búið til hugsanir sem pössuðu nákvæmlega við hana. Þannig gat hann haldið henni á lofti og jafnvel magnað hana, þar til hún að lokum hneig og önnur tilfinning tók við.
Þegar þarna var komið sá ég mig sem einhvers konar áhorfanda að þessu tilfinningaspili. Tilfinningarnar risu og hnigu og hugurinn spilaði með, nærði þær með minningum og hélt þeim þannig lifandi. Ég var ekki lengur inni í tilfinningunni sjálfri heldur var ég farin að sjá hvernig þetta spil átti sér stað hið innra.
Klukkuverkið var eins og einhvers konar aðskotahlutur sem hafði einhvers staðar myndast eða orðið til. Tilfinningin fyrir þessu var næstum eins og einhver hefði skellt klukkuverkinu þarna inn til þess að ég gæti upplifað allar heimsins tilfinningar.
Í þessari klukku voru eingöngu þær tilfinningar sem við myndum kalla neikvæðar, þær sem geta dregið okkur niður, en ekki allar þær jákvæðu tilfinningar sem við getum líka upplifað.
Kannski er einfaldlega annað kerfi fyrir þær tilfinningar sem ég sá ekki í þetta skiptið.
Þetta var allavega skýr sýn á að ég er ekki tilfinningarnar og ekki heldur hugsanirnar sem halda þeim gangandi. Heldur er ég sú sem get séð þær koma og fara.
© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir hafa samband