 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
Við mannfólkið og myrkvarnir
Þá er dagur margra átta, 888, ef við leggjum saman og tökum bara síðustu tölurnar í ártalinu. Dagur 2+6 =8 8 mánuður. Árið 2+6 = 8 Þetta er sérstakur dagur, eins og auðvitað allir dagar, en talan átta hefur einhvern mögnunarkraft í mínum huga.
Reyndar hef ég verið að sjá töluna 777 mjög mikið undanfarna daga. Kannski eru það einkaskilaboð til mín, ég veit það ekki.
12. ágúst var sólmyrkvinni frægi og daginn eftir þá fékk ég einhverja skrítna helti í vinstra hnéð sem er nú alveg að láta undan eftir allskonar æfingar og teygjur. Ég skil stundum ekkert hvaðan ég hef alla þessa þrjósku en sennilega er það komið frá forfeðrum og mæðrum sem þraukuðu í allskonar aðstæðum.
Það sem las fljótlega eftir þessa eftirminnilegu sólmyrkvahelgi, þar sem ég sturtaði mér úr sólstól og tókst síðan að læsa mig úti, var að allskyns líkamleg einkenni myndu koma upp hjá fólki. Sennilega þar sem hver og einn er viðkvæmastur fyrir og ég er greinilega ekki undanþegin.
Dagarnir á undan sólmyrkvanum voru frekar tilfinningaþrungnir að mínu mati en svo fannst mér þetta færast meira yfir í líkamann eftir sólmyrkvann. Það er allvega við því að búast enda varð ég vör við það í gær í heilun að það er farið alveg í innsta hring orkunnar eða í eterlíkamann. Ég hef aldrei upplifað eins mikinn sársauka í heilun. Ég var reyndar vöruð við í upphafi og sá að það yrði unnið í eterlíkamnum og þá verður orkulosunin mjög líkamlega skynjanleg.
Það að þetta sé svona öflugt tengist eflaust því að myrkvarnir tveir í ágúst lenda bæði á suður- og norðurnóðunni í stjörnukortum okkar.
Í stjörnuspeki táknar suðurnóðan meðal annars það sem við þekkjum, kunnum og komum með úr fortíðinni, en þurfum ekki endilega að halda áfram að draga með okkur. Það má því líta svo á að verið sé að losa um gömul höft og bönd sem við höfum jafnvel lengi beðið eftir að leysist upp.
Norðurnóðan, sem er aftur á móti í sviðsljósinu við tunglmyrkvann, snýst meira um það nýja sem við erum að stefna inn í og viljum sjá birtast í lífi okkar. Það fer síðan eftir því hvar þessir myrkvar lenda í stjörnukorti hvers og eins hvernig við upplifum áhrifin.
Þetta var nú reyndar alls ekki það sem ég ætlaði að tala um, en þetta tengist þó þessari líðan ef fólk er að finna fyrir líkamlegum einkennum þessa dagana.
Þó að það pirri mig alltaf pínulítið að þurfa að vera hálfpartinn kyrrsett vegna líkamlegra einkenna, þá notaði ég tímann mér til skemmtunar og las bókina UFO 202 eftir Gunnar Dan. Fyrir mig var það eins og jólin, en alltof stutt jól að mínu mati. Mér finnst þetta einfaldlega svo skemmtilegt efni sem hann tekur fyrir.
Það sem sat mest í mér eftir lestur bókarinnar var frásögn af geimfari með tveimur geimverum sem á að hafa hrapað í Suður-Ameríku og fjöldi fólks orðið vitni að atburðinum. Geimverurnar voru nokkuð „hefðbundnar“ í útliti, ef það er yfirhöfuð hægt að tala um hefðbundið útlit á geimverum. Önnur þeirra dó fljótlega, enda slösuð, en hin var tekin til fanga. Hvað sem það nú eiginlega þýðir þegar um geimveru er að ræða.
Þar sem þessar verur voru svo litlar var hægt að halda á þeim nánast eins og börnum. Ég ætla ekkert að fara að endursegja söguna úr bókinni, en eitt fannst mér sérstaklega merkilegt. Þegar verið var að rannsaka geimveruna sem lifði af horfðu þeir sem komu að rannsókninni djúpt í augu hennar og skynjuðu þar mikla og djúpa kærleiksvitund.
Engin orð fóru á milli þeirra. Samskiptin virtust eiga sér stað í gegnum einhvers konar fjarskynjun á milli manna og geimveru. Og það fór ekki á milli mála, samkvæmt frásögninni, að þeir sem komu að rannsókninni upplifðu mjög sterkt að við mannfólkið værum nánast eins og börn í samanburði við þessar verur.
Og þar varð ég hugsi.
Af hverju var henni ekki einfaldlega sleppt út á akur og beðið eftir því hvort vinir hennar kæmu ekki og sæktu hana aftur? En nei. Það þurfti að halda henni fanginni, fela hana og sýna vald. Vald sem, þegar öllu er á botninn hvolft, ekkert vald.
Ef þeir skynjuðu þessa djúpu kærleiksvitund svona sterkt, af hverju var þá verið að halda verunni fanginni? Og hvað varð svo um hana? Er hún enn einhvers staðar í haldi manna? Eða er hún löngu búin að missa sinn líkamlega kraft og yfirgefa þennan heim?
Já, þetta sat í mér eftir lestur bókarinnar en auðvitað margt annað líka.
Í framhaldinu bíð ég spennt eftir alls konar uppljóstrunum þessa síðustu daga fram að tungmyrkvanum aðfaranótt föstudags 28. ágúst kl. 04:12. Það á ýmislegt eftir að koma í ljós í allskonar samhengi bæði persónuleg, samfélagsleg og alþjóðleg.
Hvað gerist á myrkvanum sjálfum á svo eftir að koma í ljós. Þetta eru svaklegir tímar ég verð nú bara að segja það eins og einhver sagði.
© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir hafa samband