Jarðtenging

6. júní 2026

Ég hef alla tíð haft svolítið fyrir því að vera jarðtengd, eða að vera í mínum fulla krafti inn í líkamanum. Þrátt fyrir að ég borði stundum rautt kjöt og kartöflur, sem eru í raun mest jarðtengjandi matur fyrir líkamann. Ég hef líka oftast verið með mikinn líkamsmassa, þannig að það er margt sem hefur sennilega hjálpað mér að halda jarðtengingu.

Í meðferðartíma á dögunum var ég spurð að því hvenær ég hefði yfirgefið sjálfa mig. Þegar það er talað um að einhver yfirgefi sjálfan sig, þá er átt við að við erum ekki í okkar fulla krafti, orkulega örugg til staðar inn í líkamanum.

Ég hef oft spáð í akkúrat þetta, hvenær yfirgaf ég sjálfa mig og að vera að fullum þunga eða krafti inn í líkamanum. Hvað var ég gömul? Hvað gerðist? Gerðist eitthvað eitt eða var þetta röð atburða?

Ég hef svo sem ekki fengið svörin ennþá, hvað gerðist, en ég veit að ég var mjög ung þegar ég byrja að yfirgefa sjálfa mig og fara með athyglina út fyrir mig og á aðra.
Eins og ég hef einhvern tímann skrifað hérna um, þá var ég mjög ung þegar ég bjó mér til minn eigin ímyndaða heim. Kannski var ég þriggja ára eða um það bil.

Ég átti tvo eldri bræður og tvær mikið eldri systur, þannig að ég fékk kannski athygli, en ég var einhvern veginn ekki jafningi þeirra. Sennilega hvorki að mínu mati né þeirra.
Og þar sem ég ólst upp í sveit, þar sem langt var á milli bæja, þá gat ég ekki heldur sótt í samveru annarra sem ég hefði getað upplifað sem jafningja.

Kannski var upphafið af því að ég upplifði að ég þyrfti að finna mína eigin leið til að vera samþykkt í tilveru, að búa til mína eigin veröld í ímynduðum heimi.

Það var þó ekki þannig að ég væri ekki stundum að leika við bræður mína, sérstaklega þann sem var næstur mér í aldri. Það kom alveg fyrir. En þá var ég náttúrulega yngri og leikurinn varð meira á hans forsendum.

Það eitt er leið til þess að yfirgefa sjálfan sig og setja athyglina út fyrir sig. Þá er ég ekki í eigin sköpunarkrafti að skapa út frá mér, heldur að fylgja annarra sköpunarkrafti. Út fyrir mig.

Innan fjölskyldunnar var ég náttúrlega yngst, þannig að einhvern veginn upplifði ég að það sem ég gerði væri aldrei metið, eða það var aldrei nógu merkilegt. Ég var náttúrlega ótrúlega uppátækjasöm þannig að stundum var jú, bara hlegið að mér.

Þetta hefur algjörlega haldið áfram alveg fram á fullorðinsárin og það er alveg sama hvað ég geri, það er tilfinning fyrir því að ég sé aldrei að gera nóg. Flestir kannast við það. Það er aldrei nóg.

Hvað gerist í því? Ég leitaði út fyrir sjálfa mig. Ég var sjaldan í mínum eigin krafti inn í líkamanum. Þó kom það alveg fyrir, þannig að ég veit hvernig það er.

Hvernig þetta birtist í mínu lífi svona seinna meir var að ég hef alltaf átt erfitt með að halda mínum fulla krafti eða jarðtengingu í líkama, til dæmis þar sem fólk er saman komið, hvort sem það er í fjölskylduveislum, þar sem vinir eru að hittast eða vinnufélagar.

Ég sónaði út og heyrði varla hvað var sagt, nema það væri maður á mann að tala. Stundum hugsaði ég hvort það gæti verið að ég heyrði illa.

Sumir myndu kalla þetta feimni eða athyglisbrest, en þetta er ekki feimni, heldur er þetta vegna þess að maður er ekki til staðar í líkamanum, þar sem athyglin er út fyrir mann sjálfan, jafnvel farin að gefa öðrum kraftinn sinn af því að upplifunin er að þeir séu merkilegri en maður sjálfur.

Þannig missir maður jarðtenginguna og verður hálf utan við sig, í orðsins fyllstu merkingu.

Mér fannst að ég hefði ekki um neitt að tala og allra síst um sjálfa mig. Það var að minnsta kosti eins og einhver óminnishula legðist yfir mig og ég mundi ekkert hvað ég ætti að segja. Þannig að mér hefur alla tíð nánast fundist erfitt að vera innan um margt fólk.

Í mannfjölda fór ég oft til hliðar út í horn eða dró mig í hlé og fór snemma heim, nema ef það var tónlist og það var dansað þá féll ég inní hópinn og varð ég sjálf. Og þá var mér alveg sama hvað öðrum fannst um mig.

Þessi aftenging við líkamann er afleiðingar þess að hafa yfirgefið sjálfan sig á einhvern hátt og vera ekki í sínu fulla krafti.

Ég hef fengið góða æfingu í því síðustu ár að vera í hittingum, þar sem vinnufélagarnir voru duglegir að hittast utan vinnutíma, og vinur minn og ferðafélagi hefur einstaklega gaman að því að skapa hitting með fólki og helst að fá nýtt fólk inn í hópinn í hvert skipti.

Þetta hefur orðið til þess að ég hef smám saman náð að vera meira til staðar og ég hef líka orðið meðvituð um að ég er ekki með slæma heyrn, sjón, heimsk eða með athyglisbrest. Heldur er þetta vegna þess að ég set athyglina svo fljótt á aðra og tel þá hafa meira til málanna að leggja og eiga meiri rétt á að tjá sig heldur en ég sjálf.

Í seinni tíð hef ég komist að því að mér finnst gaman að vera með öðru fólki og þetta er ekki félagsfælni.

Eins og ég sé þetta, þá er þetta komið beint úr barnæsku.

Þá finn ég líka að ég á erfitt með að taka hrósi. Ég næ varla að taka það inn, sama hvað.

Og ég á mjög erfitt með að hrósa sjálfri mér. Ég get varla hugsað það, hvað þá sagt það og eflaust á ég líka erfitt með að hrósa öðrum.

Ég hef alveg tekið eftir því í gegnum heilunina að það eru mjög margir að takast á við það sama, að vera ekki í sínum eigin krafti vegna þess að athyglin er alltaf fyrir utan þá, á öðru, annað hvort hlutum eða öðru fólki, eiginlega alltaf í framtíð eða fortíð.

Ég er ekki að segja að við ættum stanslaust að vera upptekin af því að tala um okkur sjálf, heldur væru samskipti oftar fólgin í því að við værum á meira jafningjagrundvelli, sama hvað aðrir eru í stétt eða stöðu, efnahag, hafa gert eða ekki gert.

Stundum fer svona innri tilfinning um að vera aldrei nóg út í að vera að reyna að gera alltaf meira, vera að sanna sig, en vera þó aldrei nóg.

Þá er ég eiginlega komin aftur að því sem ég ætlaði að tala um í upphafi, en það er hvernig svona aftenging strax í æsku hefur áhrif allt lífið.

Ég hef líka komist að því að partur af þessari aftengingu minni er kominn af því að ræturnar voru slitnar við það að fara mjög ung að heiman í heimavistarskóla þar sem ég þurfti að læra að lifa af með því að aðlagast fullt af ókunnugum bæði börnum og fullorðnum.

Ég í rauninni aftengdist þar með fjölskyldunni að einhverju leyti og þar með rótunum eða jarðtengingunni enn og aftur.

Það sem ég hef verið að skoða með sjálfri mér og öðrum undanfarið er tengingin mín við þær rætur, sérstaklega í gegnum móðurlegginn, að finna og skilja hvernig t.d. móðir mín var líka aftengd, ekki til staðar orkulega heldur á sveimi eins og ég.

Það var mikil uppgötvun.

Þá var líka mikil uppgötvun að komast að því að allt sem móðir mín hafði reynt að þagga niður í mér og fá mig til að fylgja sinni braut á andlegu leiðinni, það var líka einungis komið vegna stjórnsemi.

Þetta orð, STJÓRNSEMI móðurættarinnar, kom eins og himnasending til mín og ég sá að það leysti upp svo mikið áfalla-tráma innra með mér. Það var eins og móðir mín hefði komið að handa og skrifað þetta orð með stórum stöfum á vegg fyrir framan mig svo mikið þurfti að koma þessu til skila til mín.

Og ég sá að það hafði í raun ekkert með mig að gera hvernig móðir mín hafði komið fram við mig. Það var einungis hennar leið til að reyna að hafa stjórn á hlutunum og halda þeim í ákveðnum skorðum, eins og ættin hafði reynt að halda í sem fastast í gegnum margar, margar kynslóðir kvenna.

Það sem hefur gefið mér svo mikið undanfarin ár er að læra að þekkja sjálfa mig og sjá hvaðan ákveðin hegðunarmynstur eru komin. Ég hef gaman að því að skoða sjálfa mig út frá því að spegla mig í öðru fólki og reyna að milda dómarann innra með mér smám saman.

Þegar ég skil betur hvaðan þessi aftenging kemur því auðveldara á ég með að vera í mínu eigin krafti og draga orkuna mína aftur til mín ef ég set hana of mikið út fyrir sjálfa mig.

Það er líka partur af því að jarðtengjast og ná að tengjast rótunum enn betur að leita eftir svörum og skilningi í ættleggjunum. Elska þá sem á undan gengu og lögðu á sig ómælt erfiði til þess að ég gæti verið sú sem ég er í dag.

Langaði að deila þessu með orðum þar sem það hjálpar mér enn frekar að skilja mig og fá að þekkja mig enn betur. Kannski er einhvern þarna úti sem þekkir þetta eins og ég eða eitthvað svipað.

Efst á síðu

Ýmislegt

Heim

© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir hafa samband