 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
Hvernig hægt er að fyrirgefa og sleppa V
Framhald af fjórða bréfi skrifað af Jean Luo
5. febrúar 2010
Þegar ég fór að heiman, fannst mér sem þungum steini hefði verið lyft úr hjarta mínu. Getur þú ímyndað þér hversu þungbært líf mitt var fyrir 17 ára aldurinn? En jafnvel þótt ég yfirgæfi heimabæ okkar, þá hafði ég áfram þá sannfæringu og venjur sem ég hafði myndað í barnæsku, þær viku ekki frá mér og komu í veg fyrir að ég opnaði hjarta mitt og nyti lífsins eins og það getur verið. Áhrifamáttur þinn var ennþá að hafa áhrif á mig.
Í hverri viku fórum ég og bróðir með lest um miðja nótt til þess að fara inn í borgin til þess að gefa þér ferskt grænmeti og snemma morguns tókum við síðan lest til baka í þorpið okkar til þess að fara að vinna. Við unnum mjög mikið og vegna þess þá fengum við ekki bara mat heldur líka reiðufé. En við héldum ekki einu pennýi fyrir okkur við gáfum þér það allt. Þú ætlaðist til og ætlaðist til af okkur. Hvað gafstu okkur í staðinn? Ekkert, nema alla skömmina og vandræðin.
Ég man að vegna frammistöðu minnar þá mælti smábóndinn sterklega með því að ég yrði félagi í kommúnistaflokknum. Að verða aðili var heiður eða þjóðfélagstign. Það var mjög mikilvægt fyrir starfsferil og framtíð. Ef maður var ekki meðlimur þá átti maður enga framtíð. Þetta voru aðstæðurnar í landinu okkar á því tímabili. En vegna pólitísks bakgrunnar þíns í Menningarbyltingunni og fjölskyldu bakgrunns þíns þá var aðild mín dregin og dregin, að lokum var ég samþykkt sem félagi ári síðar, vegna mikillar fyrirhafnar deildaritara okkar.
Þegar ég fór í viðtal í höfuðumdæminu, þá sagði hann mér hversu mikið ritari útibúsins hefði hjálpaði mér. Það sem hann gerði var að ganga 30 km eftir vinnu til umdæmis ríkisstjóra til þess að segja þeim af hverju þeir ættu að samþykkja mig sem aðildarfélaga. Þegar ég heyrði þetta var ég djúpt snortin. En þessi útibúsritari hældi sér ekki að því sem hann gerði þegar hann talaði við mig. Hann starði í augun á mér og sagði mér með hjarta sínu að sem aðildarfélagi vonaðist hann til að ég yrði sterkari. Ég var djúpt snortin af sálargæsku hans. Þetta var maðurinn sem ég vildi að faðir minn væri. Hann var sá sem hafði á hljóðlátan máta áhrif á allt mitt líf. Í hvert skipti sem ég missti lífsviljann eða gafst upp við að halda áfram þá minntist ég orða hans og vonar, svo að ég varð að halda áfram.
framhald
6. febrúar 2010
Ári eftir að bróðir minn yfirgaf sveitina, ráðlagði bóndinn mér að fara í háskóla vegna framúrskarandi árangurs míns. En ég var beðin um af forstöðumanni umdæmis okkar að vera í sveitinni til þess að vera fyrirmynd fyrir allt unga menntafólkið í borginni. Mér var ekki leyft að tala við foreldra mína. Þetta var ekki minn vilji en ég varð að hlýða. Hins vegar, ef foreldrarnir voru ósammála honum, þá hefði hann þurft að láta mig fara. Loksins fór aðstoðarforstjóri samfélags okkar til borgarinnar þar sem ég átti heima til þess að fara á fund. Ég bað hann að segja þér að ég væri beðin um að vera í sveitinni. Ég vonaði að þú gætir gert eitthvað til þess að hjálpa mér út úr ástandinu. En þú hélst að þetta væri frábært tækifæri fyrir mig til þess að þroska pólitískan feril minn. Svo að þú gerðir ekkert.
Til allrar hamingju átti ég mjög vitra móður og hún vissi hvað ég þurfti. Hún var óhrædd að tala við fylkisstjóra okkar og láta í ljós skoðanir sínar um þær aðstæður sem ég hafði lent í. Fylkisstjórinn varð mjög undrandi við orð hennar þar sem honum var sagt af forstöðumanni okkar umdæmis að foreldrar mínir hafi samþykkt að láta mig dvelja í sveitinni. Fylkisstjórinn sagði móður minni að ég ætti umfram allt að vera sú manneskja sem ætti að fara í háskóla sem byggist á þeim frábæru meðmælum sem ég hefði fengið frá smábóndanum. Það var því vegna ástar og hugrekkis móður minnar sem örlög mín breyttust og það opnuðust nýjar dyr fyrir mig. Ef hún hefði ekki staðið upp og talað við fylkisstjórann þá væri ég ennþá í sveitinni. Þegar ég fékk að vita um þetta þá var ég mjög þakklát móður minni en mjög vonsvikin með þig. Sem maður og faðir, hvar var hugrekki þitt? Hvar var ást þín til mín? Þú valdir að berjast ekki vegna ótta þíns. Þú eyddir síðustu von minni með þig.
Þegar ég var í háskóla, þá vildir þú bara að ég næði árangri svo að þú vildir ekki að ég ætti kærasta. Þú spurðir hvern einasta karlkyns bekkjarfélaga minn sem kom til okkar, eins og þú værir að spyrja glæpamann. Ég skammaðist mín þegar ég horfði á taugaveiklun þeirra vegna þín. Svo að ég ákvað að bjóða ekki karlkyns bekkjarfélögum heim lengur.
framhald......
7. febrúar 2010
Það voru kínversk áramót þegar ég var í ástarsorg. Ég kom heim í frí. Það var svo sársaukafullt og ég vonaðist til þess að það væri einhver sem ég gæti talað við eða einhver gæti huggað mig. En ég sagði engum frá því vegna þess að ég var svo hrædd við gangrýni þína og dómhörku og ég var hrædd um að valda þér vonbrigðum. Þú varst meðvitaður um að eitthvað væri að en þú ályktaðir að ég gæti verið ófrísk í stað þess að tala við mig. Ég var mjög döpur vegna þess sem þú gerðir svo að ég þurfti að fara aftur á nýársdag í stúdentagarðana í Háskólanum. Ég var ein þar og lokaði mig inni og grét í þrjá daga. Eftir þrjá daga þegar fólk kom aftur til starfa, þá duldi ég sársauka minn og þóttist hafa átt góðar stundir. Ég vildi bara að þú gætir verið örlítið meira traustvekjandi og hefðir gefið mér smá ást, umhyggju og stuðning, þá hefði líf mitt verið miklu léttari. Því miður var þetta bara minn vilji.
Þegar ég fór til Beijing í framhaldsnámið, þá varst þú svo ánægður að ég skapaði þér loksins nafn. Ég var nemandi og ég átti ekki mikla peninga. En þú vildir að ég sendi þér peninga af laununum mínum í nafni "þakklætis til heiðurs foreldra“ í hverjum mánuði. Ég gerði þetta í mörg ár.
Þegar bróðir minn, systir og ég giftumst þá gafstu okkur ekkert en vildir að hvert okkar keypti mjög dýra gjöf fyrir þig. Þú gerðir það með því að nota nafn móður minnar en móðir mín vildi í raun og veru ekkert frá okkur. Það eina sem hún vildi frá okkur var að við værum hamingjusöm saman. Nokkrum dögum fyrir brúðkaup okkar talaði móðir mín við þig og bað mig að vera fyrirmynd fyrir bróður minn og systur og biðja ekki um gjöf og peninga frá þér. Við gerðum það öll þrjú. Þú eyddir bara 80 dollurum í veitingahúsið svo að við gætum borðað kvöldmat saman. Mér var alveg sama hvaða athöfn við myndum hafa, en ég hafði í huga að fá blessun þína. Ég eyddi næstum 500 dollurum á þeim tíma í að kaupa mjög dýran ullar klút fyrir þig, þar sem þú baðst mig um að kaupa þetta fyrir þig sem brúðargjöf mína, til þín. Ég skildi ekki hvers vegna þú vildir svona margt frá okkur en vildir ekki gefa okkur neitt til baka? Þetta var okkar brúðkaup, en við keyptum öll gjafir fyrir þig að þinni beiðni! Það er engin furða að öll fjölskyldan tvístraðist eftir að móðir okkar lést. Þú kvartaðir yfir því að börn þín væru ekki nærri þér, en hefur þú einhvern tíman spurt þig hvers vegna? Hefur þú einhvern tíman hugleitt hvað þú gerðir rangt gagnvart þeim?
Hvernig er hægt að fyrirgefa og sleppa
Hvernig er hægt að fyrirgefa og sleppa II
Hvernig er hægt að fyrirgefa og sleppa III
Hvernig er hægt að fyrirgefa og sleppa IV
© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir netpóstur