 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
Hvernig hægt er að fyrirgefa og sleppa IV
Framhald af þriðja bréfi skrifað af Jean Luo
3. febrúar 2010
Ég man að ég hreinsaði íbúðina okkar daglega, en þú spýttir hráka út um allt herbergi, sérstaklega á nóttunni, þú hóstaðir og spýttir vegna þess að þú varst með bronkítis eftir langvarandi reykingar. Ég þurfti að hreinsa hráka um allt herbergið daglega. Þér virtist standa á sama. Þú notaðir okkur eins og þræla. Þú mast aldrei verkin okkar. Ég var svo reið á þeim tíma og bað þig um að spýta ekki hrákanum út um allt, en þú hlustaðir ekki.
Þú svívirtir okkur með orðum þínum. Þú meðhöndlaðir okkur eins og úrhrök. Þú hélst að þú værir klárari og betri, þér fannst ekkert af börnum þínum gæti orðið klárara en þú. Þú sagði okkur að ekkert af okkur myndi ná þeim árangri sem þú hefðir náð. Vegna þess sem þú sagðir aftur og aftur þá sagði ég sjálfri mér að ég yrði að gera eitthvað sem þú yrðir stoltur af og loka á þér munninum.
Eftir margra ára erfiða vinnu náð ég að lokum hárri félagslegri stöðu, miklu, miklu hærri en það sem þú hafðir 38 ára gamall. Ég vissi að þú varst ánægður með það og þetta var þinn heiður. Þú sagðir öllum af mér í kringum þig, en þú skildir mig ekki í raun og veru. Ég var mjög vonsvikinn vegna þess að þú vildir að ég næði hærra til þess að fá meira. Þótti þér vænt um sál mína? Vissir þú eitthvað um baráttu mína og sársauka á þessum árum? Nei, þú vissir það ekki. Í hvert skipti sem ég þurfti á þér að halda sem föður og stuðningsaðila til þess að styrkja mig þá varst þú ekki til staðar.
Ég man að ég fór að stela vegna þess að það var sama hversu mikla peninga ég þénaði við gáfum þér allt en héldum engu eftir fyrir okkur. Ég vildi kaupa eitthvað en gat það ekki, ég vildi smakka eitthvað sem þú hafðir en gat ekki, því erfiðara sem gekk að fá frá þér, því meira vildi ég. Þrá mín var svo sterk að ég byrjaði að stela litlum upphæðum af peningum frá fólki í kring um mig. Þetta entist ekki lengi og ég var gripin. Ég skammaðist mín mjög mikið fyrir það sem ég gerði. Ég vonaði að þú myndir segja eitthvað við mig, en þú og mamma sögðuð ekki neitt við mig, þið þögðuð bara. Ég skrifaði orðin: "Ég er syndari" í gluggann okkar með blóði sem lak úr skornum fingri og vonaði að þú myndir segja eitthvað. En þú gerðir það ekki. Þögn þín og mömmu drap mig næstum, mig langaði til þess að drepa mig mörgum sinnum vegna þess sem ég gerði. Ég þurfti harm en þú gafst mér ekki tækifæri. Ég var bara 15 ára.
framhald........
4 febrúar 2010
Þegar ég var í sveitinni, þá unnum ég og bróðir minn af mikilli hörku til þess að komast af. Þegar allt unga menntafólkið dvaldi í borginni með foreldrum sínum, þá þurftum ég og bróðir minn að vinna með sveitafólkinu til þess að getað lifað. Við fengum ekki frí. Við gróðursett grænmeti, ég átt í raun engan barnæsku. Mikil ábyrgð, fátækt (þú varst valdur að því vegna þess að þú ofnotaðir peningana okkar í lúxus matföng) ekki friðsælt heimilis umhverfi. Þú eyddi aldrei tíma með börnunum þínum fimm, ekki eina nótt. Þú hjálpaði okkur aldrei að læra eða gera eitthvað. Þegar þú hafði tíma með okkur, þá skammaðir þú okkur alltaf og kenndir okkur um eitthvað. Þú varst aldrei ánægður með okkur. Ég spáði oft í það að ef þér líkaði ekki við okkur af hverju þú vildir eiga svona mörg börn. Ef þú gast ekki tekið ábyrgð, hvers vegna áttir þú fimm börn?
Á 10 ára tímabili fæddi móðir mín sex börn fyrir utan fóstureyðingu. Vegna þessa, fór heilsa hennar hrakandi, en hversu mikla umhyggju barstu fyrir henni? Hún fór að lokum í aðgerð til þess að láta klippa á eggjaleiðarana svo að hún yrði ekki barnshafandi. Það hafði mikil áhrif á mig að horfa á hana berjast. Ég vildi ekki eiga mörg börn vegna þess að ég lærði af þér að ef ég gæti ekki tekið ábyrgð, þá ætti ég ekki að eiga barn, annars myndi ég ekki veita þeim lífsgæði. Heilsa móður minnar var eyðilögð vegna allra þessara fæðinga og hún dó 60 ára úr brisbólgu, gallsteinum og nýrnabilun.
Ég lifði svo erfiðu lífi í barnæsku að það var of erfitt til þess að anda. Ég skammaðist mín fyrir að eiga föður eins og þig, ég var svo reið vegna þess sem þú hefur látið yfir okkur ganga og mig langaði svo rosalega að eiga föður sem myndi styðja okkur og gefa okkur ást og umhyggju. En ég var svo vonsvikinn af því ég átti hann ekki. Ef það hefði ekki verið fyrir móður mína þá hefði ég aldrei snúið aftur heim. Mig dreymdi um að búa langt, langt í burtu á stað þar sem enginn þekkti mig og þar sem ég gæti átt líf án þinna afskipta. Já, ég yfirgaf heimabæ okkar 17 ára gömul og síðan þá hef ég varla farið þangað aftur.
Hvernig er hægt að fyrirgefa og sleppa
Hvernig er hægt að fyrirgefa og sleppa II
Hvernig er hægt að fyrirgefa og sleppa III
© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir netpóstur