 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
Hvernig hægt er að fyrirgefa og sleppa III
Framhald af öðru bréfi skrifað af Jean Luo
30. janúar 2010
Veturinn sem ég var 7 ára þá baðstu mig og bróðir minn um að fara út og týna glóðarmola til þess að hita upp. Við þurftum að vakna mjög snemma morguns á köldum vetri áður en að mötuneytið opnaði. Síðan þurftum við að fara í skólann. Hefur þú einhvern tíman hugsað um að við vorum ennþá mjög ung og að við þurftum mikinn svefn? Hefur þú einhver tímann hugleitt það að fólk hló að því sem ég og bróðir minn vorum að gera? Nei, þú gerðir það ekki, allt sem þú gerðir var fyrir þig til þess að halda hita á köldum vetri en þú hugsaðir aldrei um okkur að við á svo ungum aldri þurftum að vakna fyrir klukkan 6 og týna glóðarmola með frosnum höndum úr stórum úrgangshaug af brenndum glóðarmola stafla? Hverslags faðir varst þú? Elskaðir þú okkur einhvern tíman?
Þú og mamma keyptuð sælgæti en þið hélduð því fyrir ykkur. Þú læstir það niðri í skúffu svo að við gætum ekki náð því. Við fylgdumst með þér og mömmu njóta þess en þú gafst okkur varla nokkuð. Ég var ung og langaði til þess að fá sælgæti en fékk ekkert hjá þér. Svo að ég lærði að stela. Fyrst stal ég sykri heima og borðaði hann úti. Einu sinni langaði mig svo mikið í sykur að ég gat ekki beðið að skólinn kláraðist svo að ég borðaði hann hljóðlega en því miður var ég gripin af kennara mínum. Hún dreifði sykri yfir höfuð mitt og sagði við mig: nú vil ég sjá hvernig þú getur borðað. Bekkjarfélagar mínir hlógu allir og þetta var algjör skömm. Eftir það byrjaði ég að stela peningum frá öðrum til þess að kaupa sælgæti og ávexti til þess að borða. Þú vildir alltaf eitthvað frá börnum þínum en hversu mikið gafst þú þeim til baka? Jafnvel þegar þú varst að heimsækja mig í Bandaríkjunum, þá keypti ég fullt af sælgæti og súkkulaði fyrir frænku mína og frænda og bað þig að gefa þeim, en þú gafst þeim einungis mjög lítinn hluta og hélst restinni fyrir þig. Af hverju gerðir þú hluti sem þessa? Hvað gerðum við svo að þú meðhöndlaðir okkur svona?
framhald........
31 janúar 2010
Þú varst handtekin fyrir skoðun þína í menningarbyltingunni. Við vorum álitin úrhrök í samfélaginu vegna þessa. Móðir mín var fordæmd daglega og neydd til þess að gangast við byltingaglæpum þínum en hún elskaði þig svo mikið að hún gerði það ekki svo að hún fékk mjög slæma útreið. Hún grét ekki fyrir fram aðra, en hún grét á hverju kvöldi þegar hún var komin í rúmið og hélt að allir væru sofnaðir. Hún bað til Guðs um að vernda þig og fjölskyldu okkar. Bekkjarfélagar mínir hræktu á andlit mitt og enginn vildi vera vinur minn lengur. Bróðir minn barðist við alla sem hlógu að honum vegna þín, en hann var laminn illilega. Stjórnvöld hættu að greiða laun þannig að öll fjölskyldan okkar 6 manns höfðu aðeins tekjur af launum móður minnar.
Bróðir minn og ég reyndum að finna vinnu til þess að fá peninga til þess að hjálpa fjölskyldunni. Við fórum að árbakkanum og gengum til liðs við fólk sem var að grafa upp steina til þess að fá peninga. Við vorum þarna allan daginn en höfðum aðeins 20 sent (20/100 úr dollara) út úr því. Síðan hitti ég manneskju sem bjó á botni samfélagsins, nýja heimilið hennar var gamla fangelsið. Ég fór þangað og sá að margar fjölskyldur deildu mjög stórum klefa í fangelsinu. Þau notuðu lak til þess að skipta herberginu í litlar einingar þannig að hver fjölskylda gæti haft sitt rými. En það var lítið næði þar sem fólk gat heyrt í hvort öðru og sá hvað hinir voru að gera. Hins vegar var það þetta fólk sem opnaði hjarta sitt fyrir mér og var alveg sama um þá staðreynd að faðir minn hefði verið handtekinn og væri enn í fangelsi. Þau hjálpuðu mér að finna vinnu og kenndu mér hvernig átti að vinna svo að ég gæti fengið smá peninga til þess að hjálpa móður minni. Allir mínir gömlu vinir sviku mig og yfirgáfu en þau samþykktu mig og hjálpuðu mér að fara í gegnum dimmasta tíma lífs míns. Þau sýndu mér samúð án þess að dæma. Þau gáfu mér ást. En þú leist á þau sem félagslega slæpingja.
framhald......
1 febrúar 2010
Á hverjum degi í þá þrjá mánuði sem þú varst í fangelsi þurfti ég að ganga langa leið berandi poka með fötum af bræðrum mínum fjórum og systur til þess að þvo í ánni. Fangelsið var á fjallinu hinum megin við ána. Ég horfði á fangelsið á fjallinu á hverjum degi með þá von að þú myndir bráðum koma heim. Þremur mánuðum síðar, var þér sleppt. Ég var sú fyrsta sem heyrði þessa frétt þar sem ég var við ána að þvo fötin. Ég var svo ánægð að þú varst að sleppa út. Þegar fólk fór í fangelsið til þess að hitta ástvini sína, þá fylgdi ég þeim. Ég skildi fötin eftir við ána og gekk að fangelsinu. Ég veit ekki hversu langan tíma það tók mig að komast þangað, en ég fann ekki fyrir þreytu því ég átti von á að þú værir að koma heim.
Þegar ég kom í fangelsið, var orðið mjög fjölmennt. Það var alls staðar fólk. Ég var bara 11 ára og mjög smávaxin. Ég reyndi að finna þig í mannfjöldanum. Ég veit ekki hversu langan tíma það tók mig að finna þig. Ég fann þig að lokum og ég var sveitt. Ég varð svo spennt þegar ég sá þig og ég vonaði að þú myndir faðma mig. En þú gerðir það ekki. Þú varst svo upptekinn og spenntur að tala við fólk að þú hafðir ekki tíma fyrir mig. Það eina sem þú gerðir var að biðja mig að segja móður minni að þú værir ekki að fara heim heldur að fara að lestarstöðinni beint úr fangelsinu þar sem þú varst að fara til Beijing til þess að sjá Mao formann. Ég var vonsvikinn og snéri heim. Ég hef velt því fyrir mér hvort fjölskylda okkar var þér einhvers virði. Gerðir þú þér grein fyrir að þú ættir í raun og veru fjölskyldu? Hver var ábyrgð þín í fjölskyldu þinni? Hversu mikla ábyrgð þú tókst einhvern tíman vegna fjölskyldu þinnar?
Þegar þú komst heim frá Beijing, varstu ennþá trylltari vegna sannfæringar þinnar. Þú tókst þátt í byltingunni af öllum þínum kröftum. Þú veittir börnum þínum sjaldan athygli. Mikilvægasti hluturinn í lífi þínu var að borða. Svo að þér var sama hvernig við vorum eða hvað við vorum þú hugsaðir bara um það hvernig þú borðar og hvað þú borðar. Til þess að spara peninga, þurfti móðir mín að breyta gömlum fötum af sér fyrir mig til að vera í og svo fyrir systur mína.
framhald....
2. febrúar 2010
Móðir mín kenndi mér að sauma svo að hún hefði meiri tíma. Við fengum bara eina nýja flík á ári og það var á nýju ári Kínverja. Þú eyddir öllum okkar peningum í að kaupa fínan mat til þess að fullnægja maganum. Þú tókst ekki eftir því hvernig móðir mín reyndi að halda jafnvægi. Það var sama hversu mikið hún reyndi, hún gat ekki stoppað þig í að fá lánaða peninga til þess að kaupa óþarfa góðgæti fyrir þig. Þú skuldsettir fjölskyldu okkar en þér var alveg sama. Þú drakkst hágæða áfengi og reyktir. Þér var sama hvort börnin þín ættu ný föt eða skóla vörur. Það truflaði mig ekki en þú gast ekki afborið að hafa ekki áfengi, sígarettur og fínan mat fyrir þig. Þú eyddir öllu sem þið móðir mín höfðuð í laun og skildir lítið eftir fyrir börnin þín.
Fjölskyldan hafði millistéttar tekjur. Nógu miklar til þess að gera líf þessarar fjölskyldu þægilegt á þessum tíma. En fjölskylda okkar bjó við mjög mikið ójafnvægi. Við vorum skuldug. Þess vegna þurftum ég og bróðir minn að vinna, ég frá 11 ára aldri og hann 10 ára. Á hverjum degi þurftum við að vakna klukkan 5:30 sama hvernig veðrið var, við þurftum að ganga í gegnum alla borgina til þess að fara í jurta geymsluna og vinna þar allan daginn og kom heim þegar það var komið myrkur. Bróðir minn og ég gengum tvo tíma á hverjum degi til þess að vinna inn peninga fyrir fjölskylduna. Við fengum aldrei sumarfrí eða frídaga. Peningarnir sem við unnum inn fóru aðeins að litlum hluta til þess til þess að kaupa skólavörur fyrir okkur en þú notaðir þá aðallega. Árið 2008 þegar ég snéri aftur til Kína til þess að heimsækja bræður mína og systur eftir 13 ár, þá ræddum við um æsku okkar. Bróðir minn sagði við mig að það eina sem hann hefði viljað hafa á þessum tíma voru góðir skór þegar við gengum í gegnum alla borgina til þess að fara í vinnuna. Hann átti þá ekki og ekki ég heldur. Þó að við ynnum hörðum höndum þá gátum við samt ekki fengið peninga frá þér til þess að kaupa almennilega skó fyrir hann. Hvers konar faðir varst þú? Þótti þér einhvern tíma vænt um börnin þín?
Þú varst menntuð manneskja. Þú varst með háskóla menntun sem var mjög sjaldgæft í þá daga í Kína. En framkoma þín samrýmdist ekki menntun þinni. Þú hafðir ekki umburðarlyndi og þú hafðir ekki góða framkomu. Blót, formælingar og spýtingar út um allt voru þínir siðir. Ég var mjög vandræðaleg vegna þín, en þér var alveg sama. Mörgum sinnum vildi ég að þú værir fyrirmynd, en þú varst það ekki. Vegna þessara siða, áttir þú ekki gott samstarf við samstarfsfólk þitt, sem einnig hafði áhrif á okkur, börnin þín. Ég var hrædd við að fara út með þér þar sem ég vissi ekki hvenær þú myndir hrópa nöfn. Þegar þú gerðir það þá hækkaðir þú alltaf róminn eins og þú vildir vera viss um að fólk heyrði í þér.
Hvernig er hægt að fyrirgefa og sleppa
Hvernig er hægt að fyrirgefa og sleppa II
© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir netpóstur