 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
Fyrri jarðvistir
22. mars 2012
Allar sálir sem eru á jörðinni koma með gamlar tilfinningar í undirvitundinni frá fyrir jarðvistum, sumar sálir muna eftir þeim en aðrar hafa engar minningar tengdar þeim en þær eru þarna eigi að síður. Þessar tilfinningar hafa orðið fastar í minnisbanka sálarinnar vegna þess að þær ollu sársauka, vanlíðan og stundum ótta og skelfingu í öðrum lífum.
Hvert einasta áfall sem sálin hefur verið farið í gegnum í öðrum jarðvistum situr í orkuhjúpnum eða undirvitundinni líf eftir líf ef það er ekki unnið út með einhverjum hætti. Upplifanir sem tengjast áföllum eða sársauka halda áfram að minna á sig til þess að fólk geti á endanum losað þessi áföll út. Minningar í undirvitundinni koma upp með þeim hætti að annað fólk kemur inn í líf manneskjunnar til þess að minna á og vekja þessar tilfinningar til þess að hjálpa henni að losa þær út. Það geta t.d. verið foreldrar, börn, maki, systkini, vinir, óvinir eða samstarfsfélagar.
Hversu lengi þessir minninga speglar þurfa að vera til staðar í lífi manneskjunnar fer eftir því hversu mörg líf liggja að baki og hversu djúpt áfallið hefur verið. Ef það hefur verið mjög djúpt og marg endurtekið áfall þá þurfa samvistirnar oft að vara í nokkur ár eða áratugi.
Ótti sem er annað hvort meðvitaður eða ómeðvitaður kemur oftast úr fyrir jarðvistum, það er þessi ótti sem heldur aftur af fólki í einhverju sem það vill taka sér fyrir hendur eða langar til að gera. Mjög margir eru t.d. fastir í afkomuótta vegna þess að þeir hafa svo oft misst heimili, fjölskyldur og föðurland.
Margir hafa upplifað svo mikinn sársauka að þeir hafa lokað hjartanu til þess að verja sig gegn ennþá meiri sársauka og eiga þar með enga möguleika á að elska eða vera elskaðir. Margir lifa einungis með það að markmiði að komast af í gegnum lífið, þrauka einhvern vegin án þess að vera aðnjótandi ástar og gleði.
Það að vinna út tilfinningar úr undirvitundinni hjálpar manneskjunni að endurtengjast sálinni eða æðra sjálfinu þannig að hún geti fundið til óendanlegar ástar og kærleika. Þegar hjartað opnast þá getur manneskjan farið að skilja allt það gamla sem hefur gerst í gegnum visku sálarinnar, þá fyrst er hægt að sjá fortíðina í nýju ljósi.
Í hvert skipti sem manneskja vinnur út áfall sem tengjast fyrri jarðvistum þá fer hún alltaf dýpra og dýpra, þetta er eins og að taka utan af lauk, það er lag eftir lag, eftir lag, það er alltaf kafað aðeins dýpra. Margir halda að þeir séu að verða langt komnir eða alveg að verða búnir með lauklögin vegna þess að þeim er farið að líða aðeins betur en þá kemur enn einu sinni sársauki eða tilfinning upp á yfirborðið sem þarf að vinna út og þannig heldur þessi vinna áfram koll af kolli. Flestir hafa farið í gegnum þúsundir jarðlífa þannig að það er von að þetta taki dágóðan tíma, það þarf mikla þolinmæði og þrautseigju til þess að vinna þessa vinnu en tækifærið er einstakt í þeirri orku sem ríkir á jörðinni um þessar mundir og sem betur fer eru margir orðnir meðvitaðir um það.
© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir netpóstur