 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
Ég og Vilhjálmur
18. október 2007
Eitt af því skemmtilegasta sem ég geri með henni Söru Jónínu er að fara niður Laugaveginn. Það er ótrúlegt að horfa á hana á þeim stað, það er eins og hún hafi alltaf átt heima í borg. Maður fær þá tilfinningu að hún sé að upplifa algjört frelsi, þetta sé hennar staður, það er eins og hún komist í annan heim (sveitabarnið), ég er viss um að hún hefur verið götubarn í fyrra lífi í einhverri borg. Hún nýtur þess að sitja með mér inn á kaffihúsi og horfa út um gluggann. Það er ekki oft sem hún situr kyrr, en það gerir hún á kaffihúsum á Laugaveginum og spáir þar í allt sem fyrir augu ber.
Við fórum inn á veitingastað um daginn (á meðan Vilhjálmur var ennþá borgarstjóri) og fengum okkur köku og eins og áður þá völdum við okkur stað við gluggann svo við gætum fylgst með götulífinu. Hún sat við litla tveggja manna borðið okkar og dásamaði hversu vel væri hugsað um börnin í Reykjavík, þau fengju litla mjólkurkönnu sem lítil börn ættu gott með að hella úr í glasið sitt. Síðan sat hún þögul um stund og horfði á umferðina út um gluggann, allt í einu segir hún, „það eiga ekki að vera bílar á þessari götu, bara fólkið “ „finnst þér það“ segi ég og bæti svo við „ég held að þú getir ekki ráðið því Sara mín.“ Nú segir hún, "hver ræður því?" „Vilhjálmur borgarstjóri“ segi ég. „Vilhjálmur“ segir hún spyrjandi, svo bætir hún við „ÉG OG VILHJÁLMUR.“
Sara Jónína var nýorðin þriggja ára þegar þetta samtal átti sér stað á Laugaveginum.
© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir netpóstur