 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
Ást án skilyrða
18. janúar 2012
Hvað er ást án skilyrða? Hvað er ást háð skilyrðum? Þegar við elskum einhvern óskilyrt þá höfum við engar væntingar eða þarfir gangvart viðkomandi, við elskum manneskjuna hvort sem hún er fullorðin eða barn, sama hvar hún er, hvað hún er, eða hvað hún gerir, eða gerir ekki. Mörgum finnst erfitt að elska einhvern án þess að gera væntingar eða kröfur um að manneskjan sem hún/hann elskar geri eitthvað á móti eða hegði sér á ákveðin hátt.
Er hægt að hætta að elska einhvern sem við höfum einhvern tíman elskað? Í mínum huga er svarið nei, vegna þess að ef við höfum elskað einhvern í raun og veru þá er aldrei hægt að hætta að elska viðkomandi. Ef við reynum það þá erum við að loka á ákveðið flæði í hjartastöðinni, flæði sem hefur jafnvel verið til staðar í mörg ár eða árþúsundir ef við horfum til þess að þessar sálir hafi verið samferða til þess að læra og þroskast hvor af annarri í mörgum lífum. Það er ekki bara hægt að loka á flæði ástar vegna þess að aðstæður breytast, ef það er hægt þá hefur ástin aldrei verið án skilyrða, hún hefur þá verið háð skilyrðum, eða ytri aðstæðum.
Ef við elskum einhvern í raun og veru þá elskum við þessa manneskju áfram þó ytri aðstæður breytist, það er ekki hægt að hætta að elska og af hverju ættum við yfirleitt að reyna að hætta að elska einhvern sem hefur verið partur af okkur lengi. Af hverju ættum við að loka þeim hluta hjarta okkar sem hefur opnast vegna ástar til annarrar manneskju, af hverju ættum við að loka á ást? Það er miklu betra að leyfa ástinni að flæða og leyfa því flæði að vera óheft og án skilyrða. Þegar það hefur einu sinni verið opnað fyrir sálarástina, þegar tvær sálir hafa sýnt hvor annarri hver þær eru í raun og veru, þá verður sú ást alltaf til staðar. Það er í raun verið að loka fyrir ákveðinn part af sjálfum sér ef það er reynt að loka fyrir eða afneita þeirri ást og við uppskerum vanlíðan eða stöðnun.
Ég hef verið að hitta fólk sem hefur verið að reyna að afneita eða loka á ást til fyrrverandi maka eða fyrrverandi sambýlisfólks, það hefur orðið undrandi á því þegar ég segi því að það megi alveg halda áfram að elska viðkomandi, það sé bara allt í lagi og í raun miklu betra að leyfa sér viðurkenna og samþykkja þessa ást frekar en að reyna að afneita og loka á þessa þætti í sjálfum sér. Hvað er að því að elska einhvern þó viðkomandi sé ekki lengur í návist þeirra? Svo framarlega sem þú leyfir þessari manneskju að lifa sínu lífi og elskar hana hvað sem er að gerast í hennar lífi. Ást er ást sama hvað.
Það er hægt að elska á svo margan hátt, þú getur elskað manneskju sem er gömul eða ung, barn eða fullorðin, karlmaður eða kona, allt óháð ytri skilyrðum, ef hjartað er opið þá er stöðugt að koma nýtt fólk inn í líf þitt sem þú kynnist og þú ferð að finna til óskilyrtar ástar til. Fólk sem vinnur með annað fólk þekkir þetta svo vel, þeir sem vinna á leiksskólum, í skólum, á dvalarheimilum aldraðrar, sjúkrahúsum, sinnir fólki í heimahúsum eða á öðrum stöðum, allstaðar myndast tengingar. Það myndast líka tengingar á milli þeirra sem dvelja á þessum stöðum, börn mynda tengingar sín á milli, aldraðir eða þeir sem eru að takast á við veikindi mynda tengsl sína á milli og við getum kallað það óskilyrta ást. Þegar viðkomandi hætta að vera í samvistum við hvort annað þá breytist ástin ekki á milli þeirra. Þau halda áfram að minnast hvors annars þrátt fyrir fjarlægðina og þegar minnst er á viðkomandi þá opnast hjartað og hlýjar minningar streyma fram.
© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir netpóstur