Viska og gleði

Hvernig ég skynjaði Guð

12. mars 2009

Ég ætla að skrifa um það hvernig ég upplifði þá orku sem við köllum Guð, eða opnun á hið guðlega.

Ég hef í raun alla tíð trúað því að til væri orka sem væri eitthvað meira og stærra heldur en við skynjum í daglegu lífi. Ég vissi að þrátt fyrir að vita ekki almennilega hvernig ég átti að skilgreina þessa orku eða hvernig hún virkar, þá væri hún samt til staðar. Það væri hægt að nálgast hana á öllum tímum sólarhringsins, þó að ég yrði ekki beint vör við hana var samt gott að geta vitað af því að það var hægt að tala við einhvern sem skildi mig fullkomlega og ég þurfti ekki að skammast mín fyrir neitt gangvart henni vegna þess að hún vissi allt um mig.

Ég sé ekki að Guð sé staddur á sama stað og tunglið, það er að segja í himingeimnum, hann er engin geimkall eins og sumir vilja kalla hann. Orkan er svo miklu meira en það, hún er allt í öllu, líka í okkur mannfólkinu, hið innra og hið ytra. Við erum umkringd þessari orku hvern einasta dag, við lifum og hrærumst í henni, við drögum hana að okkur með hverjum einasta andardrætti. Við öndum henni inn í líkamann og því meiri athygli sem við gefum henni því sterkara finnum við fyrir henni.

Það að finna þessa orku sterkt er að vera í algjörri kærleiksvitund það er að elska allt og alla, allt sem er hér á þessari jörð og langt út fyrir það. Þegar við tengjumst orkunni sem við köllum Guð þá finnum við til kærleika til allra og þá meina ég allra. Við hættum að líta á aðra sem óvini, við förum að sjá alla sem jarðarbúa sem eina heild, sálir sem eru hver á sinni leið til andlegs þroska.

Það veraldlega verður allt í einu svo óumræðilega lítils virði, það skiptir ekki lengur máli hvort maður á hús eða farartæki, vegna þess að maður getur gengið allt sem maður ætlar að fara á tveimur jafnfljótum og húsnæði verður aukaatriði. Tilfinningin er sú að maður hefur allt sem þarf hverju sinni. Ef það er farartæki til þess að komast á milli staða þá verður farartækið til staðar þegar á þarf að halda. Þegar maður þarf húsnæði til þess að sofa í þá verður það til staðar þegar líkaminn þarf að hvílast. Tengingin við þessa orku færir mann nær því að skilja tilganginn með lífinu og þegar sá skilningur rennur upp í vitundinn þá verður lífið svo miklu auðveldara. Hlutir sem áður virtust óyfirstíganlegir verða það ekki lengur.

Þegar ég upplifði þessa guðlegu orku í fyrsta skipti þá sat ég út í hrauni upp í Bláfjöllum við hugleiðslu. Ég hafði verið smá stund í hugleiðslu þegar ég byrja að skynja hvítu orku mjög sterkt, hún var nánast áþreifanleg. Ég byrjaði líka að sjá (með þriðja auganu) risastóran engil eða veru með vængi, ég varð ekkert lítið hissa og segi: "Ha, Guð ertu með vængi?" Um leið og ég hafði sleppt orðinu, (hugsuninni), "vængi" þá hurfu vængirnir og veran segir hlæjandi "hvernig viltu hafa mig." Ég varð nú eiginlega hálf hissa á þessu en skildi þá að við getum auðvitað við séð Guð hvernig sem við viljum hafa hann, ef hann er með vængi í okkar huga þá birtist hann með vængi, ef við sjáum hann sem karlkyns þá birtist hann þannig, ef við sjáum hann sem kvenkyns þá birtist hann þannig.

Guð er orka en hann getur breytt þessari orku í þá mynd sem við viljum sjá hann. Orkan sem ég fann þarna og var eiginlega áþreifanleg hafði mikil áhrif á mig lengi á eftir. Þegar maður fer inn í þetta ástand eða alsælu þá hverfur allur sársauki úr líkamanum, hvort sem hann var tilfinningalegur eða líkamalegur. Eftir þessa upplifun í Bláfjöllum leið mér einstaklega vel í að minnsta kosti tvo daga, ég fann hvernig ég gat haldið áfram að andað með öllum líkamanum, ég fann hvergi til. Dagana þarna á eftir gat andað að mér og skynjað orku fjalla, trjáa, steina og bara alls umhverfisins. Ég var með heilun fyrir nokkra á meðan ég var í þessu vellíðunar ástandi og þá fann ég líka að það eru allir svona, það anda allir með orkustöðvunum og í raun með öllum líkamanum en við erum bara ekki meðvituð um það dags daglega.

Það er hægt að anda að sér orku fjalla, jökla, trjáa, orkusteina, sjávarins og bara hverju því sem okkur dettur í hug að anda að okkur í hverja orkustöð eða inn í allan líkamann í gegnum höfuðstöðina. Það er líka þannig að um leið og við hugsum eitthvað þá er það á staðnum, maður þarf að vera mjög meðvitaður um það hvað hugurinn er að gera. Það er ekki gott að fara að hugsa neikvæðar hugsanir, um pólitík, neikvæðar fréttir eða einhver leiðindi þá erum við að draga það inn í orkuna okkar. Það er reyndar alltaf þannig, en þegar maður hefur víkkað orkusviðið þá verður maður miklu viðkvæmari fyrir því neikvæða.

Ef við erum að gefa öðrum heilun hvort sem það er beint eða í gegnum fjarheilun þá erum við að senda þá orku sem við tengjum okkur við til annarra. Þó að orka alls þessa svo sem fjalla, steina, jökla, blóma og hvera sé mjög sterk þá er orkan sem við köllum Guð samt sú öflugast og mest heilandi af öllu því sem við getum andað að okkur og sent áfram ef því er að skipta.

Efst á síðu

Ýmislegt

Heim