 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
Gjafir
18. janúar 2012
Gjafahátíðin mikla er nú liðin hjá og hversdagsleiki janúar mánaðar tekin við. Mér hefur oft verið hugsað til þess hversu miklu púðri við eyðum í það að gefa gjafir af miklum móð um jólin. Af hverju allar þessar gjafir, hvernig líður þeim sem gefur og þeim sem tekur við gjöfunum? Hvernig er með blessuð börnin sem eru að drukkna í dóti svo þau komast varla fyrir í herbergjunum sínum.
Ég hló með sjálfri mér þegar ég las um munkana sem höfðu gefið einum munkinum gjöf. Þegar munkurinn sem fékk gjöfina var búin að opna pakkann kom í ljós að kassinn sem hafði verið í umbúðapappírnum var tómur. Þegar hann sá að kassinn var tómur þá ljómaði hann eins og sól í heiði um leið og hann sagði við hina munkana að þetta hafi einmitt verið það sem hann hefði alltaf óskað sér, það er að fá "ekkert."
Ég hugsaði töluvert um það hvað myndi raunverulega gleðja barnabörnin mín í jólapakkanum um þessi jól. Ég fór að hugsa um eitthvað einfalt og skemmtilegt sem kæmi þeim virkilega á óvart, eitthvað sem myndi kæta þau um leið og þau opnuðu pakkana. Ég ákvað að kaupa lítið pappahús og pakkað pökkum inní það sem innhéldu, epli, gulrætur og egg. Ég valdi brúnt hænuegg, lífrænt ræktaðar gulrætur og rautt epli. Hænueggið sem var ósoðið hafði ég efst í kassanum, (innpakkað og skrifað á miða opnist varlega) ég vissi að það myndi vekja mestu lukkuna að taka utan af einhverju sem væri svo bara egg í öllum sínum einfaldleika. Þessi gjöf hafði tilætlaðan árangur, hún vakti gleði bæði hjá gefandanum og þiggjandanum og þar með var tilganginum náð. Í mínum huga er tilgangurinn með gjöf að hafa gaman að því að gefa og að sá sem tekur við gjöfinni gleðjist.
Það skiptir svo miklu máli með hvaða hugarfari við gefum gjöfina, ef hún er gefin af ást, gleði og kærleika þá verður innihaldið svo miklu dýrmætara. Ég varð þess aðnjótandi á síðasta ári að kynnast hjónum sem elska hvort annað af óskilyrtri ást þrátt fyrir margra áratuga hjónaband og margskonar erfiðleika. Þeir sem umgangast þessi hjón komast ekki hjá því að taka eftir ástinni sem þau geisla til hvors annars. Það var ólýsanlegt að horfa á það þegar maðurinn gaf þessari konu sinni gjöf af einhverju tilefni sem ég man ekki lengur hvað var. Gjöfin var einföld en gladdi augljóslega viðtakandann mikið enda mun ég seint gleyma þeirri ást sem skein úr augum eiginmannsins þegar hann rétti konunni gjöfina og þeirri ást sem skein úr augum konunnar þegar hún opnaði gjöfina.
© Jónína Þorbjörg Gunnarsdóttir netpóstur